dinsdag 18 juli 2017

Streven naar financiële onafhankelijkheid is net topsport

Gisteravond zat ik een beetje te zappen en bleef ik (M) hangen bij een aantal zwemmende mensen. Toen ik even bleef kijken bleek het hier te gaan om een documentaire over een aantal Nederlandse Olympische zwemmers. Ik was gelijk helemaal geïnteresseerd en drukte op de knop "kijken vanaf het begin".

In de documentaire werden vijf zwemmers, 3 dames en 2 heren, gevolgd in hun voorbereidingen op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Die Spelen waren, volgens de media, grotendeels mislukt omdat er in het zwembad geen medailles gewonnen werden. Die werden in het buitenwater wel gewonnen, twee keer goud, maar in de media telt dat toch minder.

Waarom bleef ik daar nu zo hangen? Dat heeft te maken met mijn sportverleden. Ik weet niet meer zeker of ik er al wel eens over geblogd heb, maar ik heb zelf "in mijn jeugd" ook op redelijk niveau aan wedstrijdzwemmen gedaan. Op een gegeven moment zwom ik met ons team in de Eredivisie en bereikte individueel de top 10 van Nederland op mijn specialismen.
Op het toppunt, in mijn examenjaar van de middelbare school, trainde ik zo'n 15 uur per week. Toen ik ging studeren werd dat een stuk minder.

Ik kan dus redelijk inschatten hoe zwaar trainingen kunnen zijn en wat je af en toe vooral moet laten om tot optimale prestaties te komen. Ook herkende ik in de documentaire een aantal processen die ik zelf ook heb meegemaakt.

Het meest schrijnende vond ik het verhaal van Femke Heemskerk. Een zwemster die vaak "net niet" was op de grote toernooien, maar dat eigenlijk een jaar voor de Spelen eindelijk achter zich leek te laten. Doordat haar coach zich helemaal ging richten op het open water zwemmen, veranderde zij een jaar voor de Spelen min of meer gedwongen van trainer. Ze veranderde niet alleen trainer, maar ook van soort trainer, van trainingsfilosofie en ook van land.

Dat zijn heel veel veranderingen relatief kort voor de Olympische Spelen. Achteraf pakte het ook desastreus voor haar uit. Uit eigen ervaring weet ik dat een overstap naar een zwaarder trainingsregime, toen ik van het lokale clubje waar ik ooit begonnen ben naar de Eredivisieclub ging, heb ik ook een jaar nodig gehad om daaraan te wennen. In wedstrijden ging ik daarom een jaar niet vooruit, terwijl ik in de trainingen veel meer aankon. Dat betaalde zich pas in de jaren erna uit.
Een jaar voor de Spelen overstappen was dus best wel een risico in mijn ogen.

Dat zie je ook terug in de documentaire. Langzaam maar zeker zie je Femke steeds vermoeider raken, ook zie je haar zwemtechniek achteruitgaan. Ze zwom kilometer na kilometer, trainde zich fysiek sterk in het krachthonk. Maar ze ging er dus niet beter van zwemmen en je voelt, ook als je de uitslagen nog niet kent aankomen dat het niet goed gaat komen in Rio. En dat was dus ook zo...

De laatste tijd denk ik wel vaker terug aan de periode dat ik op de toppen van mijn kunnen zwom. Dat heeft ermee te maken dat, in mijn ogen, het streven naar financiële vrijheid (of consuminderen), heel veel overeenkomsten heeft met het bedrijven van topsport. Je hebt namelijk een doel voor ogen, en om dat doel te bereiken doe je dingen juist wel, maar vaak juist dingen ook niet. En hoe je daarmee om kunt gaan maakt heel veel uit of je je doel zult bereiken. En zonder steun van je omgeving wordt het ook lasting.

Toen ik zwom lag ik dus uren en uren per week in het water, maar dat niet alleen. De club was ook nog eens gevestigd in een dorp 20 kilometer verderop, waardoor mijn ouder mij (en mijn broertje) elke training moesten brengen. Soms zelfs 2x per dag. Waar klasgenoten 's avonds lekker lang tv keken lag ik vroeg op bed omdat ik voor school eerst anderhalf uur trainde.
Maar in de weekenden ging ik dus vaak niet mee stappen. En ondanks dat ik daar best wel eens opmerkingen over kreeg, deed me dat niets, ik had namelijk een doel voor ogen; kijken hoe ver ik kon komen.

Met het streven naar financiële vrijheid is het vaak niet veel anders. Als ik wel eens roep dat we snel ons huis willen afbetalen om dan minimaal te kunnen gaan werken, of misschien uiteindelijk wel helemaal te kunnen stoppen, wordt ik vaak wat meewarig aangekeken. Wie heeft er niet eens gehoord: "ja maar dat kan toch helemaal niet?"
En: "waarom gaan jullie kamperen?" jullie kunnen toch ook makkelijk naar een hotel/resort/huisje? "Waarom hebben jullie niet een groter huis gekocht?" Ook daarbij heb ik zoiets van, wij hebben een doel voor ogen, dus wat een ander zegt maakt niet (veel) uit.

En we laten er dus ook zaken voor. We gaan dus niet op die dure vliegvakantie, ook omdat we kamperen gewoon geweldig vinden en we kopen geen nieuwe auto, maar tweedehands. En we kopen ook geen tweede auto, want dat is een luxe die we niet nodig hebben. Maar we hebben niet het gevoel dat we ook maar iets te kort komen. Net als toen ik nog zwom.


8 opmerkingen:

  1. Grappig, ik ervaar op weg zijn naar FO ook als een sport. Gelukkig sport ik graag en zou ik niet anders willen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Grappig, ik lees al een tijdje mee en ik heb vroeger ook 'op redelijk' niveau gezwommen. Wij zwommen als club in de B-klasse. Ik ben wel iets eerder gestopt dan jij, op mijn 16de. Nu echter wel weer sinds 4 jaar lid van een master club en doe nu ook weer (masters) wedstrijden. Super leuk en veel relaxter dan vroeger.

    Groet, Bas

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk, ik zwem sinds kort weer wel voor mezelf, maar een club zou ik nog niet zien zitten..

      Verwijderen
  3. Oog en oorkleppen op en doorgaan, je weet immers waar je het voor doet en de rest is straks stik jaloers omdat ze zelf nog 20 jaar "moeten".

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Alhoewel voor iedereen de effort die je moet leveren iets anders betekent, is vooral de lijn van 'anders dan normaal' wel een grote herkenning.

    Met de woorden van Einstein: "Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten"

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben geen topsporter maar voor een aantal jaren een wine&dine DIY triatleet geweest. Daar moet je tot aan een halve triatlon best gedreven en gedisciplineerd voor trainen. Maar dat lukt prima als dat je doel is. Ik laat me leven door doelen en uitdagingen.

    Ik ben na tijdje werkloos zijn aan de slag te gaan en het begin van consuminderen even helemaal niet meer aan mijn laatste doel gekomen. Trainen voor een hele afstand. Het ging niet omdat alle energie in de nieuwe baan ging en ook mijn mindset ging veranderen juist door consuminderen en extra aflossen.
    Sinds die tijd oefen ik me zelf om mijn drive niet puur en alleen uit een doel te halen of vast te klampen aan dat doel. Dus meander ik wat jaren zonder hartslagmeter en wel/geen doel met sporten waar ik nu pas de laatste 3 maanden weer een ritme weet te vinden. Ik wil sporten niet perse om een doel wat groter is en meer. Ik wil veel bewegen omdat ik het leuk vind en dat mag uiteraard wel met een doel en passant. Dit vertaald zich ook sterk in hoe wij nu zijn gaan herbalanceren met het doel van extra aflossen en genieten. Wel financieel onafhankelijk maar wel met juist luxe uitgaves. Dat is soms lastig omdat het doel je fanatiek maakt en rigide. Ik zoek dan toch weer de flexibiliteit en de beweging om weer aan te passen.

    Als je zelf maar weet dat je het doet wat goed voelt met alle consequenties dan is het niet zo belangrijk wat anderen vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik sprak mijn collega's, die net als ik in de reorganisatie zitten. Oudere mensen, met een goed inkomen. Die toch praten over financiele stress als ze hun baan niet houden. ??? Ik ben de vrijheid van een behoorlijk spaarcentje al gewend, en kan me al niet meer voorstellen dat je die stress (op je 45e, als alleenstaande) nog hebt. Het is natuurlijk niet handig om dan te zeggen:"Dan ben je niet handig bezig geweest de afgelopen jaren." Maar het kostte me moeite mn gezich in de plooi te houden, echt waar!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. wel grappig idd. wij gaan dit jaar zelfs helemaal niet op vakantie maar kiezen voor dagjes weg omdat we dat graag willen. (en beide is vaak veel te druk in slechts 3 weken.. we willen "veel" dagjes weg nl :p dolfinarium misschien (kortingskaartjes en 1 x gratis entree), apenheul (nog even kijken welke korting maar daar willen we wel perse naartoe eigenlijk), we hebben een abbo op plaswijckpark dus daar ook nog wel een x (of vaker naartoe), maar ook simpel een x naar t buitenbad van t lokale zwembad waar we de rest van t jaar nooit naartoe kunnen door werk (en slecht weer :p) doordat we eigen eten meenemen is t niet eens zo heel duur dus we besparen enorm ;) nog een x een weekend bij vrienden logeren(met prachtig vrijstaand huis is enorm bosrijke omgeving... voelt als centerparcs, maar dan zonder boodschappen en duur uit eten of primitief koken) we geven dus wel geld uit, maar aan dingen van onze eigen keus en verder veel thuis genieten ipv veel geld betalen om ergens in een kleine stacarvan te zitten :p
    niet echt een specifiek spaardoel meer nu we ons koophuis hebben (anderhalf jr alweer) maar we blijven in de spaarmodus zitten en dat bevalt heel erg goed !

    BeantwoordenVerwijderen